قدمت صنعت نساجي به زمانهاي بسيار دور برمي‌گردد، چرا كه بشر از ابتدا به لباس و پوشاك براي مقابله با شرايط مختلف آب و هوايي احتياج داشته است. البته در ابتدا فقط الياف طبيعي به كار مي‌رفت و توليد منسوجات به وسيله دست انجام مي‌شد، ولي به تدريج با افزايش جمعيت و مطرح شدن نياز به پارچه‌هايي با ويژگيهاي مختلف، روشهاي صنعتي نساجي به وجود آمد. همزمان با نخستين انقلاب صنعتي، پيشرفتهاي مهمي در اختراع وسايل صنعتي تهيه و بافت پارچه پديد آمد كه اين سر آغازي بر علمي شدن نساجي محسوب مي‌گردد. به تدريج با گذشت زمان، در كشورهاي پيشرفته، اين رشته در بين رشته‌هاي دانشگاهي گنجانيده شد و همزمان با آن، كارخانه‌هايي ساخته شد كه به صورت صنعتي و با استفاده از ماشين آلات، به توليد پارچه مي‌پرداختند. بدين صورت، رشتة مهندسي نساجي شكل گرفت و هم اكنون در بيشتر كشورهاي جهان، اين رشته در دانشگاهها داير است.
در ايران نيز هم اكنون اين صنعت از اهميت زيادي برخوردار است و بعد از صنعت نفت، مهمترين صنعت كشور محسوب مي‌گردد. رشته مهندسي نساجي در ايران، همزمان با ساخت اولين دانشكده مهندسي نساجي در دانشگاه صنعتي امير كبير (پلي تكنيك تهران) در سال 1336 شمسي تاسيس و بعد دانشكده‌هاي ديگري نيز براي آموزش مهندسي نساجي در كشور به وجود آمد.
هدف اصلي صنعت نساجي، توليد منسوج است كه علاوه بر پارچه، مواد متعدد ديگري از جمله كفپوشها (فرش موكت و ...) باندهاي پزشكي و ... را نيز شامل مي‌شود. كاربرد اين توليدات نيز طيف گسترده‌اي از شاخه‌هاي پزشكي و صنعت (نظامي، هواپيما‌سازي، ماشين‌سازي و ...) را تحت پوشش قرار مي‌دهد.
توليد منسوج، شامل مراحل توليد الياف، توليد پارچه، رنگرزي، چاپ و تكميل است كه مهندس نساجي در طول دورة تحصيل، با فرايند‌ها، تكنولوژي‌ها و ماشين آلاتي كه اين مراحل را انجام مي‌دهند آشنا مي‌شود. البته بايد متوجه اين نكته بود كه ساختن دستگاههاي مورد استفاده صنعت نساجي به تنهايي كار يك مهندس نساج نيست و بايد براي ساختن اين گونه دستگاهها، يك تيم متشكل از مهندسان نساجي، مكانيك و ... تشكيل شود.
اشتراك دروس گرايش‌هاي اين رشته بيشتر در دروس پايه مانند رياضيات، فيزيك، شيمي عمومي آمار و احتمالات مهندسي، نقشه ‌كشي صنعتي و ... است، اما دانشجويان هركدام از گرايش‌هاي اين رشته، تحت عناوين و اسامي‌ ديگر، دروس مربوط به گرايش ديگر را نيز مي‌آموزند.
ارائه پيشنهاد